غریبه ی شهرِ ترانه های غریب
                                        ستاره ی شب های خسته و خاموش

دوباره به کدامین سروده خواهی رفت ؟

                                         دوباره چرا توشه ی سفر بر دوش ؟

دوباره چراغِ شبِ که خواهی شد ؟

                                         دوباره که را می فشاری در آغوش ؟

غریبه ی شهر های آشنا برگرد

                                        برای خاطرِ اشعارِ مشکی پوش

برای گفتن رازِ ترانه با فریاد

                                         برای زمزمه ی عاشقانه ها در گوش

غریبه بیا آشنا ترینم باش

                                         ستاره بتاب بر این شب خاموش

دیگر اشک های تو هم نمی تواند جلوی رفتنم را بگیرد

                    ***

وقتی که در دوردست ها

                        قفس ها به وسعت آسمانند

ماندن

    تکرار ابلهانه ی قصه ایست

                         که پدرانمان

                             غیرت می نامیدنش .

                                                              « مرداد 87 »

                                         او آمد و قربانی یک اشتباه شد

گفتم برو که دگر ماه من تو نیستی

                                        خورشید زندگیم بود ، رفت و ماه شد

                  پژواک بی ثمر ،

                               در باد می رود

                        ***

 در راه بیستون ،

                  شیرین ز خاطر ِ

                                فرهاد می رود

                      ***

اما چراغ سرخ ،

                در خاطراتِ من ،

                                 در روبروی توست

                      ***

 باور نمی کنم ،

                اینجا مگر کسی ،

                                   از یاد می رود ؟

خیلی وقتا میشه که آدم دوست داره یه اتفاقات خاصی بیفته . اتفاقاتی که خیلی هم دور از انتظار نیستن . ممکنه یه حرفایی بزنه ، ممکنه یه کارایی بکنه ، فقط برای اون اتفاق خاص .

ولی دوست داشتن ، دلیلی بر اتفاق افتادن نیست هر چند دوست نداشتن میتونه دلیل اتفاق نیفتادن باشه . و این اصلا نمیتونه خوشحال کننده باشه .

به نظر من وقتی یه چیزی بر خلاف میلت اتفاق میفته یا اون چیزی که دوست داری اتفاق نمی یفته باید فراموشش کنی یا باهاش کنار بیای . و این هم اصلا نمی تونه خوشحال کننده باشه .

ولی مهم اینه که وقتی علیرغم اون حرفایی که زدی و اون کارایی که کردی شرایط اون طوری نمیشه که تو میخوای ، بتونی کاری کنی که شرایط بدتر از قبل نشه . بتونی کاری کنی که شرایط مثل قبل بمونه و اگه می تونی کاری کنی که شرایط بهتر از قبل بشه ( هرچند نه اونطوری که تو میخواستی ) و این اصلا آسون نیست . ولی اگه بشه واقعا خوشحال کننده است . هر چند هنوزم ته دلت ....

خیلی خوشحالم ، هر چند هنوزم ته دلم .......

باید باهاش کنار بیام . الان خیلی خوشحالم .....

خیلی وقتا یه لبخند می تونه نشون دهنده ی بر باد رفتن همه ی آرزوهات باشه و در عین حال همون یه لبخند می تونه خیلی خوشحالت کنه .

خیلی وقتا یه لبخند می تونه از بلاتکلیفی درت بیاره و خیلی وقتا هم می تونه بلاتکلیفت کنه .

خیلی وقتا یه لبخند می تونه باجه ی بانک رو به یکی از خاطره انگیز ترین مکان های زندگی آدم تبدیل کنه .

خیلی وقتا یه لبخند می تونه حکم جاودانگی لحظه های بی تو بودن رو امضا کنه .

" به تیک تاک ساعتم

        به این صدای قتل عام لحظه ها ، نخند

                    که خنده ی تو جان تازه ای برای لحظه هاست

                               و لحظه ها دگر به حکم تیک تاک ساعتم نمی روند

                                                                        و لحظه های بی تو بودنم

                                                                                   به حکم خنده ی تو جاودانه می شوند . "

                                                            همیشه برای نبودن ، بهانه هایی هست

به لطف عاشقانه های دروغین ، گلی جانم

                                                            همیشه برای سرودن ، ترانه هایی هست

              در این دنیای بس غمناک

                     از این تیشه زنان بر ریشه ی این خاک

                                                از این احساس با تو بودن نا پاک

                                                                                 سخت بیزارم

                                                                                            « بهمن ۸۶ »

یا می رسیم ، ........

یا دیگه هرگز نمی رسیم .

کاش  امسال یادمون بمونه برای اینکه به یه نفر بگیم دوستش داریم و خیلی

برامون مهمه زیاد وقت نداریم

اونقدر منتظر نمونه تا بالاخره دیر بشه

چون وقتی اون یه نفر بره دیگه مهم نیست که چقدر بلند فریاد می زنیم و

گریه می کنیم

چون دیگه هیچ وقت صدامونو نمی شنوه ...

چون دیگه هیچ وقت نمی تونیم خودمونو ببخشیم .....